zastygłam w nie właściwej chwili kiedy patrzyłeś w mrok drzewa szumiały uparcie tylko to pamiętam bo kiedy podszedłeś bałam się czując twoją zmienność tak mi obcą i odległą chciałam się sprzeciwić podbiec i pocałować lecz coś mnie powstrzymywało nie wiem, czy to była naiwność czy może rozsądek brakuje mi wspólnych chwil i ciepła dłoni, ich siły zapatrzona jestem w ciebie jak w obrazek, taki inny bo namalowany słowami -nie czynami, jak to zwykle bywa