szukając zapomnianego szczęścia

biegnę przez ciemność coś szarpie mnie zaklinam cierpienie i upadam gdzieś nie jestem słaba to dobrze, czy źle? z całych sił krzyczę pomóżcie, proszę! ludzie zaślepieni omijają mnie myśląc, wariatka znalazła się zapłakanymi oczami przywołuję pamięć kiedy mówiono mi kochanie smutkiem powracam tam gdzie było szczęście tak zwane ale lepsze to niż nic zdjęcia zamazane przed lustrem zastraszane zimno nie pokona mnie zastygnę w pamięci nie tylko twojej złość, która śpi we mnie jest inna zaspokaja ją dziecinność naiwna jestem na miejscu przy duszy swej gdzie jeszcze jest troszkę mnie