Znalazłem Cię w wietrze co jedwabiem skórę gładzi na ogrodach zastygłych dusz spowitych nagim snem odkrywcy życia wśród traw mikroświatów spoufalonych własnym pięknem okrętów w beznamiętnym rejsie dookoła cierni kropel deszczu tańczących tango z grawitacją uskoków niemych spojrzeń pewniejszych niż śmierć pasm wstęg tęcz jaźni i ogółu znośnych burz by ulepić doniczkę z powstałych w szukaniu mas nawadniać sobą i wodą się stać