nigdy nie będę Ikarem
uczę się na błędach
odkrywając swoją ułomność

człowiekiem mnie stworzono
i dążę do człowieczeństwa

niebo zostawiam ptakom
jedynie gwiazdy pod stopami
czuję brodząc w życiu

nie lubię płycizn
przewidywalnośœć zabija ducha
dziecinnymi czyniąc marzenia

wchodząc w dorosłość zapominamy
że (nie)boli najbardziej

nigdy nie będę Ikarem
który zauważył zbyt późno
że słońce
odbija się w kałuży

gdyby dostrzegł to wcześniej
po prostu by się pochylił