zamknął wiatr księgę przedwcześnie
stawiając krzyż cichym szeptem
w granit przemienił nadzieję
dziecko
przez łzy się śmieję

pięknej historii nić wątłą
zamknął nie na tym rozdziale
w złym miejscu kropkę postawił
chciał
więc się w Boga zabawił

poleciał w przeciwną stronę
wœród cieni się zaczaił
nową ofiarę iluzją oplata
ono
wciąż kocha swojego kata

szkoda dziecka
bo nadal woła za nim TATA.