Każdego wieczoru, gdy zapada ciemność i ogień zaczyna tlić się w kominku, przygotowujesz dla mnie kolację z kawałków blaknących wspomnień. W kwiecistym fartuchu ukrywasz swoją wspaniałą urodę, chociaż czas delikatnie stuka do twoich drzwi. Twoim panem jest rodzinna więź, a sługą chęć. Mam tylko jedno pragnienie: kwiat twojego życia nie uschnie. Śnię ten ulotny sen, w którym wiarę otulam wdzięcznością i wiem, że twój ciepły uśmiech rozjaśni wieczność.