Toniesz pośród burz wątpliwości i nienawiści. Kawałki własnych myśli zalewają głowę. Napełniają płuca brudem, dusząc, że nie można już oddychać Ostatnim tchnieniem wydajesz żałosny, upiorny krzyk. Dźwięk duszy uwięzionej pomiędzy życiem a śmiercią. Gwiazdy drżą wśród ciemności, gdyż śmierć duszy sprawia że cały wszechświat płacze. Brakującego elementu nie da się zastąpić. A tam, ponad tym stoi nadzieja i miłość wyciągając z uśmiechem w czułym geście rękę.