Ciężar poezji na ramionach

Jak gdyby ciężar poezji
spoczął na moich ramionach.
Kroczę pod sufitem,
po wąskich stopniach ich odbiciach
w dusze krajobrazów
i nieba, aż uginam się
pod ich wagą, 
opadając
na zniszczone meble,
trzaski i szeptania.