Ból w moich stopach pali jak ogień, W palcach czuć kłucie stu ostrych igieł. Obraz podwójny zamazuje drogę, Zmęczenie ciąży, choć dzień wciąż biegnie. Myślałam kiedyś, że winien tłuszcz, Że to przed nim mam się chronić. Okazał się nim cukier – cóż, Nie w obsesji chcę się gonić. Spragniona? Zawsze. W ustach sucho. Zmęczona? „Więcej ćwicz” – słyszę wkoło. Głodna? Nie mogę przełknąć nic z otuchą, A waga znów w górę poszła wesoło. Cukier w mym ciele rośnie wysoko, Cukier w mym ciele gwałtownie spada. Czuję się tak samo, pusto, głęboko, A serce w piersi wciąż szybciej kołacze. Leki nie dają mi ukojenia, Insulina też nie przynosi ulgi. Glukometr kreśli stan zagubienia, Wykres mych wahań – szalony, długi. Nie ma jedzenia już dla radości, Ulubionych słodyczy smaku nie znam. Czy ten wschód słońca w ciemności To ostatni, jaki jeszcze zobaczę? Lekarz powtarza krótko: „Kontroluj”. Przyjaciele patrzą z niepokojem w oczach. Jakbym w szalonym pędziła znoju, W wiecznym pośpiechu, na własnych zboczach. To jest samotna, cicha walka, Co mąci umysł, odbiera siły. Wysysa energię – każda jej dawka, A potem ból wraca, ciężki, zawiły. Rany na ciele goić się nie chcą, Myśli spowija gęsta mgła. „Zadbaj o siebie” – radzą z niechęcią, „Wysypiaj się dobrze, bo życie trwa”. Więc odetnijcie mi w końcu stopy, Na wózku będę toczyć swój los. Życie z cukrzycą to nie kłopoty, To nieustanny, zbyt ciężki cios.