Kładę się, spoglądam, spoglądam, jak ludzie spacerują. Z entuzjazmem, powoli, cierpliwie. Jak wołają do lasów. Każde drzewo milczy, stoi w bezruchu, bez odpowiedzi. Jak biegną, gdy kolejny autobus odjeżdża. Pod wiatr, z wiatrem, bez nadziei. Jak bąbelki buzują, gdy pojawiają się pod powierzchnią. Z przerwami, z rezygnacją, po raz ostatni.