Jesienne liście w szarości i złocie, piękno, co z wielkim bólem się zaciera. Pozdrowienia radosne i w kłopocie, które wiatr w zapomnienie zabiera. Wciąż to samo koło wspomnień, wielokrotnym echem wraca jak cień. Wierzyć – to naiwności płomień, głęboka wiara kontra życia dzień. Znów rozczarowanie przynosi czas, oby ono nie mnożyło się w nas Los w grę wciągnął mnie raz po raz, by z marzeniami iść w gęsty las.