Chmury suną po rozległym niebie, gdzie jaskółka przelatuje jak pocisk. Powoli, bez rozgłosu, budzi się dzień Słońce rozsypuje złote refleksy na powierzchni ziemi. Aromat unosi się z gruntu nad łąkami, krople rosy błyszczą w sieciach pajęczych. Słońce odziewa całe zbocze pełnym blaskiem. Lato powoli buja się w jego ciepłych promieniach. Idę samotnie przez tę subtelną krainę, wszystko wokół cieszy się życiem, ale mi trudno, koncentruję się tylko na moim bólu. Straciłam wszelkie zainteresowanie pięknem. Może to radość wypełnia moją duszę, może miłość, która miała się na nowo narodzić. Jednak gdybym nic innego się nie miało zdarzyć: moja wiara w miłość zawsze pozostaje silna.