Oschłe słońce nad polami, zawieszone nisko nad ziemią. Chmury unoszą się niczym wielkie, szare lipy, z których gałęzi odlatują ptaki – żegnający ostatnią letnią rezydencję. Na skraju lasu spocony październik, ścigany przez upływające dni, liże rany na przesiąkniętych wilgocią polach. Udręczona jesienią, dygocze topola, naga i surowa niczym nieukończone zdanie. Zamknij okna – to już koniec lata