Świt z uśmiechem wita dzień.  Ziemia oddycha razem ze mną: zasypia pod osłoną nocy,  by o poranku znów cieszy się życiem, wznosząc ręce ku Słońcu. Tak, żeby słowa mogły błyszczeć, a wiosenne marzenia  napełniały powietrze słodkim zapachem traw.  Stado obłoków, wolnych od cierpienia i trosk, płynie spokojnie, pracowicie porusza gałęziami drzew. Czerpie z głębi wyobraźni błękit zachodzącego słońca, pozostaje obojętny na los ludzki.