pod palcami czerwonymi od chłodu dygoczę być może z pragnienia wzywa mnie niczym srokę do lśniącego metalu słyszę już znajomy ryk w oddali smak czasu pali mnie na języku zimny jak śmierć w kolorze rdzy skowytliwy nawilża moje osamotnione usta och moja ukochana ostojo pora już iść spać