Dotarłam na szczyt jesieni, ja, która odnajduję empatię w naturze i znajduję ją w zielonej harmonii lasów. Przeszłam przez lasy, które rdzewieją. Drzewa śpiewały mi sentymentalną melodię wiatru, kruk lamentował, a jego cień tańczył na nagich gałęziach.  Odpoczywałam na najwyższym wzniesieniu szmaragdowego lasu, za mną miłość tworzyła wioskę. Cześć, Jesieni, nadal będę uciekała od twoich smutków i stworzę tęczę nad twoimi mgłami z wesołych, słodko-gorzkich pieśni cymbałów i aksamitnych słów przyjaciół.