Niezapominajki szybko więdną w wazonach wypełnionych niezatartymi łzami. Blaknące wstążki owijające dzikie, wyschnięte łodygi układam je wokół nas, gdy egoistyczne słońce zachodzi. Mruga skradzionymi wspomnieniami, jak złote błyski na szkle.  Rozczarowanie i cierpliwe westchnienia w równym stopniu rozrzucają opadłe płatki niezapominajek. Malutkie niebieskie punkciki oświetlające słońcem niebo mimo to musimy dostrzegać piękno w nowo utworzonych konstelacjach. A jutro zbiorę nietypowe, niebieskie skrzydła, aby ponownie napełnić wazony niezapominajkami.