kopo siana pięknie stoisz pachniesz cudnie ziołem , łąką stoisz i nikogo się nie boisz taka ze świerszczem i biedronką któż ciebie kopo , piękna postawił zielone mleko , pachnące w słońcu schnące na wietrze , krowom stęsknionym zwiezionym do stodoły w końcu kopo , me dzieło , pięknaś i smukła ładnie żeś jest postawiona dołem zwężona środkiem wypukła góra kopułą zwieńczona schronienie dajesz przed żarem słońca cieniem okrywasz spalone plecy myślę nad przerwą taką bez końca lecz jestem w pracy tu , a nie dla hecy wieczorem schadza się też wędrowiec miastowy, z dzisiaj poznaną panną nie ma amanta , choć na wydaniu jest bo jest bez morgów i trochę nieładną nocna przygodo , zagadnięta dla hecy trafiło mu się niby przypadkiem z dziewką wyprawiać figlarne rzeczy kurem budzony , ucieka ukradkiem rano przychodzi do cię gospodarz nie świadom tego co w nocy było jesteś rozwiana spowita rosą cóż tu u diabła się wydarzyło piękna żeś wczoraj ,ty kopo była dziś walasz się , po całej łące przez jedną nockę żeś się zmieniła któż ci dał radę ?-chyba zające wysuszyć ciebie dość szybko muszę stodoła czeka na wszystkie z was skwar leje z nieba, ma się na burzę wyżywić trzeba do wiosny nas