Wam, śniącym z ziemi wszechświatem wędrowcom polnych dróg, alej gwiazd i leśnych korowodów cieni Wam, którym nad głowami kwitną konwalie a pod nimi puchowe kamienie, a na nich całuny z mchu i wilgotne liście Wam, co z ojców pokoleń miłością sialiście ziarna zbóż, dla domów pachnących ojczyzną, synom i córkom na szczęście Wam, o Was piszę w ramionach kołysząc senne krzyże, uniosę i w pamięci rozbudzę czas obrazem i modlitwą