uwielbiam w czasie chwile niespodziewane bezwymiarowe w skalach i przewidywalności moment kiedy spływają od tak prozaicznie po odczuciach jakby były a zarazem nie istniały wtedy cień który przymnie idzie staje się aniołem i gdy tylko pojawi się choćby iskra kryje się za mną czeka... nocą dotykałem bazi nasiąkniętych wilgocią miały odcień księżyca migotały jakby się przeglądały w moich oczach co chwilę niechcący upuszczały krople a one nikły w ciemnościach rankiem wyrośnie z nich nowe życie w ciepłej osnowie promieni i ziemi rankiem mój anioł przyjdzie je podziwiać. ..a ja tuż za nim