pisać o sercu jest trochę trudno bijącym ni stąd ni zowąd w przyczynach znanych tylko sobie tłoczy krew we wszystkie kierunki nawet te jeszcze nieznane tłumaczy bezustannie zmysłom nadrzędność tego co niesie porównując żyły do szerokiej rzeki biegnącej bez końca za oceany wszystkich odkrytych nauk ...i jak tu zrozumieć jego istnienie ?... czasem zakuje nadmiarem emocji albo pod wpływem wzroku z wnętrza wystawiając czerwień ust mówi słowem duchowej zgody wyciągając się na dłoniach i jak tu z nim żyć kiedy samo żyje wiedząc o wiele więcej niż wszystkie myśli rozumnej logiki wśród ciągłości krzyków i ciszy w jeden rytm łącząc całość ...a może wystarczy... tylko zaufanie