czyż nie smutne to że ludzie podziwiają spadające gwiazdy giną one bezpowrotnie lecąc po nich ostania prosta do przepaści nieistnienia niknie w obliczach radości a oni klaszczą w rytm błysków wypalenia malując zachwytem uchwyconą chwilę tulą się w sercach pieszcząc marzenia zaciśniętym kciukiem i dmuchają na zimne na wszelki wypadek gdyby się zdarzyło małe co nie co a może to resztki niespełnionych marzeń z jakich oczyszcza się niebo by pięknieć rozkwitać przyciągać oczy wzniesione do niego w zachwycie drżąc całym istnieniem bytu …a morze sierpniowych meteorów opływa przestrzeń zamyślonych i widnokręgów