maj

życie budzi się po białym śnie na nowo pisze zwyczajny dzień trochę zieleni tudzież czerwieni i żółci wplata kolory świata przez lasów cień i łąki brzask po czas z wolna strumykiem płynie za słońcem na papierowym żaglowcu gdzie człowiek błękitne otwiera oczy marząc o wodospadach na krańcach świata rozciąga ramiona głęboko oddycha pośród przebytych dróg jak bardzo mógł tak nie zdążyć jak bardzo chciał nie zauważyć że list do Boga już dawno wysłany a to.co ma się zdarzyć jest odpowiedzią wyszeptaną w snach