nie ma już w nas wczorajszego dnia a i dziś kończy się pachnie herbata w niej miód słodzi sen nocne żagle dziurawe od gwiazd portów smak przez nie wiatr przez nie czas ulatuje gdzieś kilka słów może wiersz... powiesz mi powiem ja szeptów gra w nich aniołów garść jesienne liście nie wstyd że nagie tańczą drzewa w nich my jak wiatr jak czas nikniemy przed zimą bezpieczni tak trzeba tak bardzo trzeba lat by móc zrozumieć jutra piękno gdy dzieci śpią gdy cichnie dom spokojem w kominku on wiatr rozbiera czas ze wstydliwych zmysłów dla wieczności miłość i przemijania