uczę się twojego języka dzieci poznałem są jak fundamenty domu pierwsze roześmiane po dach drugie jakby było zawsze od początku niesamowite ( już za nimi tęsknię ) przychodzisz przed rankiem a potem znikasz susząc zebrane jabłka i mówisz o ziarnach z których wyrośnie sad i ogrodzie w kształcie urodzinowego tortu kobiecości bosych stóp widzianej przez lazurowe okno kuchni pełnej zapachu namoczonej soczewicy z grzybami który przetrwa zimę dla wiosny niezmiennie ...a wiosną...żurawie powrócą do gniazd