pozbieram co rozrzucone po wielkim Ja resztki niedojedzonych obiadów i nocy pod głowę podłożę ostatni list by zacząć śnić jak po pierwszym razie egzystencji po wątpliwościach osiadłych w duszy zostały ciernie i krwawią i to nie serce przechodzi metamorfozy trwa w wieczności pośrodku kosmosu i byle atom może je rozbić w litografię Wenus