spokój w którym zasiadłem jest dotykalny jest jak bujany fotel w którym można kołysać się od marzeń po wieczność przeobrażalny we wszystkie niekształty form dla oka majestatyczny wędrowiec idący donikąd drogą czasu ponad świat mistyczny ołtarz logiki w blasku piękna chaosu wymilczonym głębią bytu myśli ożywia serca porcelanowych aniołków po powrocie w rzeczywistość