widać

widać tak ma być że wypada żyć choćby nie w swojej skórze uniesiona do słońca twarz blaknie w deszczu nasiąka wilgocią a potem wiatrem golę każdy włosek trochę nieswoja a jakby moja gdy w lustro patrzę mówię o niej nocą kładąc dłonie na skronie kciukami rozciągam usta na raz kąciki w dół na dwa w górę czasem zahaczając o podbródek wspinam się na szczyty myśli tak jest, jak jest choć zazwyczaj bywa inaczej zwyczajne -tak- gdy -nie- staje się całym światem w którą stronę by nie spojrzeć -czas- aby porankiem..aby popołudniem... wieczorem jeszcze się zobaczy dokąd płynę za jutrem