Liście wiatr niesie w przestworza posadzi je gdzieś nieopodal. Tak Bóg mnie rzucił w wir życia, aż kiedyś mnie cicho zawoła. Świat smaczny różowo -bezbarwny wypiję z kielicha szklanego, by w kresie wędrówki aż do dna upoić się życiem szczęśliwy. Nie płakać i wracać do dawnych chwil życia lecz umrzeć wspomnieniem pijany.