Przejdź do treści
Czytanie

Kielich życia

O życiu
Liście wiatr niesie w przestworza posadzi je gdzieś nieopodal. Tak Bóg mnie rzucił w wir życia, aż kiedyś mnie cicho zawoła. Świat smaczny różowo -bezbarwny wypiję z kielicha szklanego, by w kresie wędrówki aż do dna upoić się życiem szczęśliwy. Nie płakać i wracać do dawnych chwil życia lecz umrzeć wspomnieniem pijany.
120 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.