Jak marionetka, na scenie życia bezwiednie podążam za Tobą. Za sznurki pociągasz mnie, krok w prawo i krok w lewo, do przodu, do tyłu i raz, dwa, trzy. Koła zataczam. Tak jak ręka prowadzi codziennie od lat ten sam schemat. Rozkazujesz mi niczym pan i władca, król wieczności i wszechświata. Pozbawiona duszy, spokojnie idę, kierujesz mną, Ty z boskim kompleksem.