Przejdź do treści
Czytanie

nie wzniosą pomników

non omnis moriar
od wieków szepczą poeci
wbijając zęby w karty
rodzącej się historii
jak żebracy o kawałek chleba
proszą o uznanie o przetrwanie
o pamiętanie
łkają niespełnieni pod bramami chwały
niespokojni i spragnieni sławy
są jak dzieci naiwni i śmieszni
wierzą w sprawiedliwy koniec
rozpoczynający nowe życie
ocierają się o nieśmiertelność
dostając udział w zapomnieniu
46 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.