W lewym oku Jestem mosiężną ręką Skierowaną ku niebu W dumnym uśmiechu Z wysokim czołem młodości , Buzującym od wigoru życiem Wodospadem uczuć, myśli i pomysłów Aż do trzeciej na zegarze Uśmiech i iskry wokół mnie się pylą, Cieszę się i skaczę A nóżką motylą dotykam duszy Do-drugiej-przyjaciół, Potem ciężkim krokiem Wnikam w szarość dnia, Płynę w rzece tłumów i umieram Wsiadając do autobusu. Po trzeciej jestem w domu Przełączam się na prawe oko Któremu pozwalam widzieć świat prawdziwy, I tylko mechaniczne serce Wytwarza echo w zagiętych szlakach myśli. Kłamstwa nie ma. Mam dwa światy w dwojgu oczu Pół życia w jednym i drugie w kolejnym Dzielę je równo, nie oszukuję? Więc czemu?