Usiedliśmy na krawędzi Jak ostatni ludzie. Wzrok utkwiony daleko Jakby starał się ujrzeć Własne dzieło, Lecz tylko cisza, Jak echo, Wdarła się i przemierzyła Na przestrzał źrenice Lądując w tyle czaszki. Ten pocisk nas zabił. Nasze splecione dłonie Opadły na pustynię Jako krucha pieczęć Ludzkiego świata.