Przejdź do treści
Czytanie

"Annie"

Jak więzień samotny, pośrod wysp piaszczystych, gdzie woda wokoło ciska gromkie fale,
tak ja w samotności, pijący jej krople, uciekam donikąd, w krainy odlegle.

Czasami, gdy słońca promienie pochwycę, to krok jakby lżejszy, i cień mnie nie goni,
lecz kiedy już chmury, otulą mą głowę-to wtedy przystaje, lub leżę bez dechu.

Płynąłem raz statkiem, co wichry roztrącał, swym dziobem w piekielne wbijał się otchłanie,
a płótno, co żaglem kiedyś dla nas było, na zawsze już krwawą czerwienią pokryte.

Już pamięć zawodzi, oczy sól wypala, i w ustach otwartych, piana tańczy gorzko,
lecz kiedy z ciemnością, walczy znowu słońce-odganiam je ręką, w morskich skał czeluście.
48 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.