Między oślizgłą skórą węża, a zimną ścianą, szukam kawałka swojej przestrzeni. Żeby się rozbiec i złapać oddech, czystego jak myśli dziecka powietrza, Żeby móc przez chwilę znów jeść owoce i poczuć jak zielone są trawy. I pełzać chociaż krótko, po zgliszczach tej okrutnej świadomości "bycia" w pełnym tego słowa znaczeniu.