Pół twarzy, pół myśli, zatrzymane słowa. Gruba kotara nie odsłonięta w całości. Taki pół dramat w teatrze. I niby nie wieje wiatr, a jednak tak jest... Niby nie pada i nie grzmi, a jednak mokre włosy, a uszy słyszą grzmoty... Wytrwają tylko kaktusy, o długich ostrzach i głębokich korzeniach, poszukujący wody jak żebrak. W palącym słońcu. Gdzie tylko pył i fatamorgany.