Upada ostatni bastion pamięci. Zniszczyły go choroby, górski wiatr i kwaśne deszcze. Płaczą świerszcze, Umierają owoce i kwiaty. Złota nić, którą wyławiałem karasie ze stawu wspomnień, Chwieje się nadwątlona. Zaraz pęknie z tępym hukiem.. Nie zostawi żadnego śladu. Prócz krwi na policzkach A moje nozdrza będą znów jałowe…