Nie jestem już tamtym ja sprzed lat, tamta osoba dawno już umarła, niosę w sobie szczątki ludzi, którymi niegdyś byłem, kurtko mówiąc, jestem żywą ludzką zdechliną, niby lekki, powolny rozkład, ale przychodzę na zawołanie, umarłem w sumie, parę razy, kilka tu, kilka tam, ale jeszcze mi trochę zostało krucyfiksów, nie umiem odpoczywać, w biegu giną kolejni, a ja ciągle przyśpieszam by kogoś złapać, bądź wyprzedzić