W kręgu ruin zakazanych Kilku ludzi stoi nieznanych Spoglądają przed siebie Uwodzi ich brudne spojrzenie Bo to oni psują nam życie Nie wiem czy w to uwierzycie Ale przez nich świat się psuje I dobra nam brakuje Zło sobą reprezentują Swoimi czynami i postawą Za to z karą się spotkali W ruinach życia zamknięci zostali Chociaż życia szybko nie porzucą To do niego prędko nie wrócą Muszą zostać w odosobnieniu Nie wielu ma się k'temu Czasem ktoś się zmienia Lecz innych ma na sobie spojrzenia Wiadomo zdarzyć się może Wszystko gdy ktoś pomoże Wtedy właśnie swe ruiny Odbudowuje w sposób dziwny Najpierw chatę stawia w ruinach Lecz tapia się w kpinach Niekiedy zamek powstaje okazały W uczynkach swych wspaniały Lecz częściej coś właśnie W belkach trzaśnie Chata się zawali Dalej w ruinach będą stali