To z tej ziemi lubelskiej Norwidowej wyrosłam I w poezje wrosłam Jestem sobie taka zwyczajna dziewczyneczka Od zła męskiego niemożliwa ucieczka Kocham wszystkie moje dobre chwile Bo do zakonu idę za chwilę Musze odrze brać i od modlić swoje To dług honorowy za lekarzem nocne rozmowy Boże jakie to wszystko straszne całe to życie A ja chce je przeżyć sensownie niczym udręnkowe tycie.