Przejdź do treści

Obojętność

O życiu
pokój i dwoje ludzi dwoje ludzi i cztery ściany było coś co nas kiedyś łączyło czym był cały pokój wysłany każdy skrawek każdy kąt pokoju wypełnione miłością - naszą łączyły nas dzisiaj straszą zimnem obojętności dziś obdarci przez życie z wszelkich marzeń nawet złudzeń już dziś nie mamy i tylko ten pokój pusty i tylko my ciągłe sami spoglądamy na siebie obojętnie znamy się i nie znamy dwoje ludzi a pusty pokój dwoje ludzie a tylko cztery ściany z cyklu " Rysy na szkle "
91 odsłon

Komentarze (1)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

copelza 15 lat temu
czyta się całkiem rytmicznie, dla mnie git, tylko ostatni wers uciekł. można skrócić go do /dwoje ludzi i cztery ściany/ :)

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie