Przejdź do treści
Czytanie

dno

spadłaś na same dno
nikt nie zapukał od dołu
zamulona rzeka-życia
nie miała drugiego dna

w jednej chwili
przeleciały sekundy losu
nie było nic żeby
serce znów zaczęło bić

malutkie chwile radości
zarośnięte krzakami boleści
nadzieje zdeptane przez ludzkie stopy
optymizm zasypany głazami

a teraz twoje ciało
otulone w mieliznę dna
staje się całością przemijania
jak wrak statku o którym
zapomniał świat.
55 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online · Artur83

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.