na pograniczu jawy stoi okryty piórami wśród ptaków zagubiony od ludzi oddalony klatka ciasna mu domem szamocze się pręty ranią świtem rozpościera skrzydła strzepuje sny... lot w nadgranicy nieprzebytej ku wyzwoleniu ptak nie ptak ciało zakrywa szatą nie dla ozdoby twarzy nie ukryje tylko oczy zakrywa rzęsami łez ciasno mu tu na ziemskich drogach tylko lot śledzi ptaków ich pióra w włosy wplata z obłoków czyta przyszłość im więcej rozbarwień układa tęczowe nuty by grać senne ballady