natchnij tych zagubionych po rozstajach dróg zacienionych niedowidzących zieleni niedosłyszących szmeru póki dookoła noc się stała przyjdziesz szmer kroków usłyszą pokorni najsłabsi w podążaniu powolnym w dzień po dniu w mozolnym niedotykaniu niedotykalności uczuć złudnych ciemność ich przejmuje łzawymi niepokojami przyjdziesz zabierzesz morze wypłakanych krzywd w jedno serce rozdzielając po cząstce tym zalęknionym nie jesteście nietykalni przejdzie was światło dotknie istota świetlistej doskonałości