Nasza poezja

źle ,źle zawsze i wszędzie ta nić czarna się przędzie ona ze mną przed mną i przy mnie ona w każdym oddechu ona w każdym uśmiechu ona we łzie modlitwie i hymnie... Cyprian Kamil Norwid o jakże ty piękna poezjo polska Mickiewicz sławił w balladach łąki jeziora urodę dziewczęcia i Zofie z Tadeuszem oddanych sobie przeszłość to już przecież poeci co tomy spisali walczyli w ojczyźnie o polskość a my tak sobą zachwyceni nie dostrzegamy oczy zamknięte niewidomi błądzący wystarczy uwierzyć że rodzi inne nowe utkane z tęsknoty nasze- z nici co snują żalem i łka bólem tkacz zbiera w kłębek uczucia początek zrodzony miłością gdy dzieckiem tulony na łonie matki widział inne światy w chmurach przelotne ptaki w postacie ludzkie przemieniał i lata mijały los nikogo nie oszczędzał nad kartką westchnieniem kreślą się przemyślenia... mijają epoki stuleci my w ciągłej drodze pielgrzymowaniu szukamy serc otwartych bijących tym samym rytmem