za czym żal unosi lękiem nieznane szlaki wiodą w zaczernioną dal iść trudno stopy ranią pod kamieniami ścieżek ile czasu nieznanego w trwodze w bólu noc nic nie ukoi letarg uczuć nic nie ożywi żadna znana melodia nie obudzi słów by iść ufać że nie będzie łez ani ciemna dni jaśniejsze jak zorza rozświetlą myśli wróci inne nowe nieznane tam spokojne sny tylko serce drży cicho