dni do siebie tak podobne w końcu przestają mijać przestrzeń kręci jednostajnie ciasto ziemi aż nieruchomieją w oczach gwiazdy słońca księżyce na gwarzące przy ławie dwa fotele czasem błyska okiem zwisający głową w dół żyrandol okna mają uczesane firany spokój nikt nie przyjdzie ale i nie odejdzie nikt klucz w drzwiach spokojnie leczy nerwicę