przysiadłem na ławce w parkowej alei gdzie pożółkłe liście z pobliskiej wierzby kapały prosto do mej duszy napełniając mnie ciężką tęsknotą za pejzażem tamtych dawnych dni tęsknotą jakże bezwzględną której nic nie ukoi nawet powrót do miejsc pamiętających nas takich jakimi byliśmy bowiem dotyczy ona rzeczy bezpowrotnie utraconych