Przesłuchanie Platona

Cela ciemna wszędzie mroki Ja – tu, dusza – wolną będzie Będzie taką zawsze, wszędzie Myśl mą przerywają kroki Usiadł. Widzę więc służbistę Przyszedł do mnie gniewnym krokiem I choć gniewnym mierzy wzrokiem Oczy me spokojne, czyste W jedno zdanie zbiera wszystko Pyta: "Imię i nazwisko" "Imię moje zbędne bowiem Ono samo nic nie powie Jednak pytaj, pytaj"-powiem "Pytań wiele mogę znosić A jak na nie ci odpowiem Takie imię będę nosić" On zaś wzrusza ramionami W geście tym poznałem sługę On odporny na naukę Buc z pustymi pytaniami Lecz znów w ręce kartkę chwyta I ponawia ten swój pusty Pytań ciąg cudzymi usty "A wasz zawód?" krótko pyta Jego mina tęga sroga Więc odpowiem tak:"Niestety Z dawnej chwały demagoga Przyszedł marny los poety Bo roztropnie ten dziś rzecze Kto w metafor bujną mowę Swoje myśli przyoblecze Niemówionym mówiąc słowem W dzień po mieście tym wędruję Jak po zmroku nocny stróż Ludzkich myśli pieśń kształtuję Jam demiurg jest ich dusz" Tu poderwał się służbista I nim się nie obejrzałem Jego słowa usłyszałem "Ty – kontrrewolucjonista Wy socjalizm zakłócacie Tak się młodzież słowem truje Konsekwencje zbrodni znajcie Właśnie was na śmierć skazuję!" "Słuchaj o najlepszy z ludzi Mogę iść do śmierci bram Lecz ty pozwól się obudzić I pytania stawiaj sam" On uśmiechnął się wzgardliwie Będzie kroczył błędną drogą Wzdycham. Nie ma tu nikogo Kto by przyjął słowa tkliwie Ideami przyodziane A przedśmiertnie wykrzyczane Nim ostatni raz się zdziwię Sam zostałem z mą mądrością Lecz bez uczniów – cóż to znaczy? Wilczy los to? Czy sobaczy? Płaczę więc miast pałać złością On zaś – ów apostoł złości Sam podzieli się mądrością Którą powie mi z pewnością "Płacz nie zaznasz tu litości" "Los mój był mi nadto srogi Jednak nad tym spada łza Że u końca mojej drogi Jesteś tylko Ty i ja"