Przypowieść o cieniu

Był pewien chłopiec o szczerym spojrzeniu Świat cały tym darzył spojrzeniem "Gdzież jest ten chłopiec?" zapytasz w zdziwieniu Wyruszył on w podróż za cieniem Cień wiódł go o świcie po wzgórzach sumienia I pytał "Czyż nie piękny jest spokój? Lecz pomnij chłopczyku że to bez znaczenia Dostrzegasz wszak chaos tu wokół" Wiatr silny się zrywa i wraz z korzeniami Wyrywa niewinne drzewa I nie jest mu przykro między koronami Nieszczęsnych swych ofiar śpiewa Więc stanął tam chłopiec i zamarł w bezruchu Swe oczy szeroko otworzył Gdy zebrał się w sobie spytał:"święty duchu Po coś ty wzgórza te stworzył?" Cień chłopca prowadził po spokojnej łące Wskazał na traw szum łaskawy Lecz już ogień wznieca południowe słońce Co kępy zielone trawi Lecz kula płomienna się nie zadowoli Zarzewiem w polnej pościeli A mocniej przygrzeje grzać będzie w złej woli Dopóki wszystko spopieli Tu znów stanął chłopiec lecz nie był zdziwiony Dostrzegał w chaosie regułę Tę jedną okrutną: świat nie jest stworzony By mieć porządek w ogóle Szedł chłopiec za cieniem po zmroku przez las Choć światła brak cień nie znikał Bóg sam raczy wiedzieć jaki minął czas Aż chłopiec w końcu zapytał "Dlaczego obracasz mnie tyłem do świata? Skąd ty to wszystko wiesz? Czemu radości spotyka mnie strata? Kim jesteś i czego chcesz?" "Spójrz w dół. Nasze stopy są stale złączone Tych samych dróg przeznaczeniem To co ja wiem jest z twego serca złowione Bo jestem wszak twoim cieniem" Ty, któryś słuchaczem tejże przypowieści Uważaj na cień złowrogi Pielęgnuj duszę, słuchaj dobrych wieści I nigdy nie patrz pod nogi Bo był pewien chłopiec i jego spojrzenie O których ten marny poemat "Gdzież jest ten chłopiec?" zabrzmi twe zdziwienie A tego chłopca już nie ma.